Filmrecensies – Juni 2016
30 juni 2016
0

Boem! Klababber! Peng! Het is weer tijd voor de maandelijkse dosis aan filmrecensies. Geen ellendig lange recensies zoals je gewend bent, maar korte bondige recensies van de films die ik afgelopen maand gezien heb.

De maand mei was een matige maand. ‘Neighbors 2: Sorority Rising’ was een aanfluiting van ja welste en ‘The Nice Guys’ pakte niet zo goed uit als ik gehoopt had. De recensies zijn hier te vinden.


The Nice Guys (2016)
geregisseerd door Shane Black
met Russell Crowe, Ryan Gosling en Matt Bomer

6 / 10, gezien op 1 juni

Synopsis:
Los Angeles, de jaren 70. Holland March is een eigenzinnige en vertroebelde privédetective die een onverwachte samenwerking met het ingehuurde werkpaard Jackson Healy aangaat. Samen trachten ze de verdwijning van een meisje op te lossen die al snel in verband wordt gebracht met de dood van een pornoster. Naarmate ze dichter bij de waarheid komen, merken ze dat er een grote samenzwering gaande is.

Korte recensie:
Ok. Had ik de bovenstaande synopsis maar gelezen alvorens deze film in de bioscoop te gaan kijken, dan had ik kunnen weten dat deze film flauw en plat vermaak ging bevatten. Maar goed, ik sla een bezoekje aan de bioscoop nooit af, hoe slecht de film ook moge zijn (op de ‘Minions’ na dan).

Goed. De film staat met een 7.6 genoteerd op Rotten Tomatoes onder de critics en met een 7.8 bij het publiek. Hoe die mensen aan dat punt komen heb ik geen benul van. Het verhaal is simpel en weinig origineel. Twee mannen zoeken simpelweg naar een vermist meisje waarbij ze door vreemde wendingen uitkomen bij een pornoster, die overigens in de 1e minuut van de film al een onlogische scene beleeft, maar goed.

Het plot in deze film is maar matig en de ruim 2 uur durende film bevat eigenlijk maar vrij weinig cruciale scenes die daadwerkelijk iets toevoegen aan het verhaal. Alle eindjes worden eigenlijk pas in de laatste 30 minuten van de film aan elkaar geknoopt en de overige speelduur wordt besteed aan feestjes en drank. Toegegeven, de film wordt nergens langdradig en het geheel kijkt ook wel lekker weg. Er zit swingende muziek in deze film die op de goede momenten wordt ingezet.

Veel grappen in deze film komen binnen maar er zijn ook enkele scenes die compleet overbodig zijn (zonder te spoilen, de man die na zijn begrafenis als vermist is opgegeven). De film voelt ietwat voorspelbaar aan mede door de dochter van een hoofdpersonage. De karakters worden altijd op de cruciale momenten bijgestaan door de dochter.

Het personage van Gosling is op de manier geschreven zoals we al in 10.000 andere films voorbij hebben zien komen. Voorspelbaar, typerend en na zoveel malen gewoon niet meer grappig. Wat ik wel zeker kan waarderen is de aankleding van de film. De jaren 70 komt goed tot zijn recht in deze film evenals de chemie tussen de twee hoofdrolspelers.

Overall. Een prima film om te kijken met vrienden onder het genot van wat drank en wat versnaperingen ergens diep in de nacht. Je krijgt wat je verwacht en dat is niet per se erg.

Voorspelbaar? Ja
Hebben we dit al eerder gezien? Al 10.000x
Kijkt de film zich wel lekker weg? Jazeker. Verstand op nul en gaan!

Trailer:


Airplane! (1980)
geregisseerd door Jim Abrahams, David Zucker en Jerry Zucker
met Robert Hays, Julie Hagerty en Lloyd Bridges

7 / 10, gezien op 4 juni

Synopsis:
Wanneer de crew van een vliegtuig geraakt worden door een soort van virus, hangt het lot van de passagiers af van een ex-oorlog piloot die de enige is die het vliegtuig veilig aan de grond kan zetten. De piloot blijkt compleet gestoord te zijn, net als vele passagiers, waardoor alles mis gaat wat maar mis kan gaan.

Korte recensie:
Ik ben normaal zeker geen fan als dergelijke flauwe films als deze. Gortdroog en de film gaat zoals verwacht eigenlijk helemaal nergens over. Er is geen goed verhaal, er zitten geen personages in met achtergrondinformatie en iedere mogelijkheid om een grap te maken nemen de makers aan. Waarom geef ik deze film dan toch een 7? Omdat het de makers soms lukt om grappen te maken die je niet zag aankomen, maar bovenal omdat de film zichzelf niet serieus neemt.

De makers wisten goed dat ze een domme, lompe komedie film gingen maken. De diversiteit aan personages maakt de film dragelijk en het is maar goed dat deze film ook binnen anderhalf uur bekeken kan worden. Ik weet het, het is het charisma van de personages die deze film draagt. Dit is typisch een film die gekeken moet worden, ergens laat in de nacht, waarbij je niet helemaal meer nuchter bent, of gewoon als je even anderhalf uur niets te doen hebt en geen zin hebt in diepgaande verhaallijnen. De muziekkeuze was treffend, het camerawerk was prima en de timing van grappen was vaak strak.

Trailer:


Re-Animator (1985)
geregisseerd door Stuart Gordon
met Jeffrey Combs, Bruce Abbott en Barbara Crampton

9 / 10, gezien op 5 juni

Synopsis:
Een student medicijnen keert terug uit Zwitserland waar hij samen heeft gewerkt met een bekende wetenschapper die op een vreemde manier dood gegaan is. Op zijn universiteit gaat de student gewoon door met zijn experimenten om de doden weer tot leven te wekken.

Korte recensie:
Horror en komediefilms gaan niet goed samen bij mij. Het is gewoon een soort verboden combinatie, dacht ik…
Films als ‘Evil Dead’, ‘The Cabin in the Woods’ of bijvoorbeeld in overdreven mate ‘Scary Movie’ hebben mij nooit kunnen bekoren. Een van de twee elementen blijft altijd steken en wordt een ondergeschoven kindje van de film, waarbij vaak het horror gedeelte de klos is. En dat is jammer.

Toen kwam ik echter achter deze film. Ik zag de filmposter van deze film staan en besloot om de synopsis door te lezen. Sounds like fun! Ah, nee.. een horror komedie. Liever niet. Nou ja.. weet je wat. Voor deze keer dan.

86 minuten was ik weggeblazen door deze film. De film voelt aan als een lekker old-school horrorfilm. De verouderde CGI heeft zo zijn charme en de omgeving waarin de film zich afspeelt voelt lekker gritty aan. De acteerprestaties in deze film zijn ijzersterk en de personages zijn leuk uitgewerkt. Ze hebben allemaal zo hun eigen persoonlijkheden en deze komen goed naar voren.

De film komt al rap op tempo en stopt nergens. De ene scene loopt zo over in de andere scene. De effecten waren voor 1985 sterk en de soundtrack is heerlijk. Het verhaal is, in tegenstelling wat de synopsis misschien doet denken, best wel uitgebreid maar wel goed te volgen. De humoristische scenes zijn briljant en vaak erg droog. Van zombies die zichzelf als pop bouwen, tot hoofden die (……..), vul daar zelf je gedachte maar in.

De personages zijn likeable en de film eindigt niet in een anticlimax. Het laatste kwartier van de film wordt nog eenmaal alles uit de kast gehaald voor een zinderende ontknoping en een mix van grappen en horror. Heerlijk old-school en stiekem oh zo fout.

Trailer:


The Conjuring 2 (2016)
geregisseerd door James Wan
met Patrick Wilson, Vera Farmiga en Frances O’Connor

7 / 10, gezien op 14 juni

Synopsis:
De paranormale onderzoekers Ed en Lorraine Warren (Patrick Wilson en Vera Farmiga) reizen in 1977 af naar Engeland om de alleenstaande moeder Peggy Hodgson en haar vier kinderen bij te staan, in het bijzonder haar dochter Janet die bezeten lijkt.

Korte recensie:
Okay. Om gelijk de hoofdvraag te beantwoorden… voldeed deze film aan mijn verwachtingen? Nou, technisch gezien ja. Om even duidelijk te zijn, deel 2 van ‘The Conjuring’ is niet zo sterk als zijn voorganger maar de film is nog altijd een degelijke en vermakelijke moderne horror film.

Sommige scenes voelen wat geforceerd aan maar er zijn daadwerkelijk wat goede en onvoorspelbare jumpscares (naast de voorspelbare natuurlijk). De geluidsmixing van deze film is goed uitgevoerd en ik vind het een pluspunt dat deze film de personages likable maakt. Er wordt ruimte gemaakt voor de nodige humor, maar helaas gaat iets teveel tijd van deze film in de feel-good scenes zitten, maar dit doet overigens niet af aan de rest van de film.

Ja. Er zijn wat clichés aanwezig zoals de hevige regen, het onweer, die overigens inslaat bij een boom waarbij een persoon die er nog geen 10 meter vanaf staat niets voelt (-,-), en een vrouw die opeens alle kracht van de wereld heeft (dat verduidelijken is overigens onmogelijk zonder spoilers weg te geven).

Ik ben van mening dat de film misschien iets ingekort had kunnen worden met zo’n 15 tot 25 minuten om de film wat sneller te maken maar ik vind de speelduur prima. Ik stoorde mij ook aan het feit dat deze film wil uitblinken met hun camerawerk. Denk hierbij aan een camera die vanaf de straat naar boven paned, door een raam vliegt, omdraait, en zo de kamers van het huis afgaat.

De omgeving was geweldig en ik denk dat het een goede keuze is geweest om voor een rijtjeshuis te kiezen i.p.v. de standaard afgelegen woning aan het einde van een bos. Het einde was wat lomp maar over het algemeen gezien heb ik ontzettend genoten van deze film en zou het mij niet storen als er nog een vervolg komt (een spin-off is overigens al aangekondigd door James Wan). Als ik een tip mee zou moeten geven dan zou ik zeggen dat ze de productie met minder geld zouden moeten uitvoeren. Dit zorgt ervoor dat ze weer nieuwe manieren moeten zoeken om de film fris aan te laten voelen.

Trailer:


Heathers (1988)
geregisseerd door Michael Lehmann
met Winona Ryder, Christian Slater en Shannen Doherty

9 / 10, gezien op 15 juni

Synopsis:
Veronica gaat op school om met drie meisjes, alle drie genaamd Heather, om populair te zijn. Alleen haat ze ze, zelfs zo erg dat ze ze dood wenst, maar natuurlijk wil zij zelf niet de oorzaak zijn van hun dood. Wanneer ze de pas gearriveerde JD ontmoet op school, blijkt hij degene die haar wensen kan helpen vervullen…

Korte recensie:
‘’ A film about ruthless killers with a conscience. A very dark comedy like no other. Great acting, a thoughtful story and as unpredictable as it can get. The movie that surprises every minute and that makes unlikable characters likeable.

No, but really. This movie can’t be explained. Just go and watch it yourself. You’d be surprised … ‘’

Dat waren de woorden die ik direct na het zien van deze film plaatste op Letterboxd. Wederom een geweldige film die echt ondergewaardeerd wordt. Een mix van grimmige gebeurtenissen, cynische rollen en een ontzettend hoge dosis aan zwarte humor. Een film die een maatschappelijk probleem aan de kaak probeert te stellen, maar wel op een luchtige en tegelijktijdig zwarte manier.

Om dat laatste even te verduidelijken… ik weet niet waarom, maar op hoofdpersonage Veronica was ik op een slag verliefd. En ik vond personage J.D. een toffe gozer. Beide moordenaars in de film. Ze hebben een laag over zich heen die ervoor zorgt dat deze personages hun acties kunnen verantwoorden. Dat hetgeen wat ze doen niet zo erg is als het in eerste instantie zou lijken.

Cuteness overload enz.
Dit dus.

Ik snap niet hoe de makers dat bovenstaande voor elkaar hebben gekregen, maar wat tof! Ook de acteerprestaties van de twee hoofdpersonen, vertolkt door Winona Ryder en Christian Slater zijn ijzersterk. De film neemt ons mee naar verschillende locaties en laat ons kennis maken met een breed scala aan uiteenlopende personages. De absurditeit van deze film is hoog en het is best pijnlijk om te zien dat deze film je vermaakt, ondanks het onderwerp wat de film aansnijdt. Ik ben normaliter echt geen fan van grove satire maar deze film behandelt het in een gerechtvaardigde manier.

Controversieel, grof, vol met zwarte humor, diverse personages, top acteerprestaties, veel diversiteit. Ben ik iets vergeten wat deze film awesome maakt? Nee, volgens mij niet. De soundtrack hadden ze wat mij betreft wel mogen veranderen. De film speelt zich af in de beginjaren van de jaren 80, maar veel verder dan wat sampletjes komen we niet. Eigenlijk onbegrijpelijk met een budget van 2.7 miljoen euro, wat overigens best hoog is voor die tijdspanne. Het is jammer dat de regisseur na deze film geen noemenswaardige titels meer heeft afgeleverd. Maar goed, deze once in a lifetime film is een topper die je gezien moet hebben!

Trailer:


Annie Hall (1977)
geregisseerd door Woody Allen
met Woody Allen, Diane Keaton en Carol Kane

6.5 / 10, gezien op 17 juni

Synopsis:
De neurotische New Yorkse komiek Alvy Singer en zijn al even neurotische vriendin Annie Hall hebben al jaren een onmogelijke relatie. Samen vragen ze zich af hoe het zo ver heeft kunnen komen.

Korte recensie:
De films van Woody Allen zijn altijd een vak apart. De beste man heeft de afgelopen jaren al heel wat films afgeleverd waarvan veel tragikomische films, Annie Hall is hier geen uitzondering op.

Helaas kan ik, in tegenstelling tot andere werken van Woody, hier vrij weinig mee. De film volgt gewoon twee personages in hun dagelijkse leven. Niks extreems, niets bijzonders, nergens extravert. De film kan mij nergens echt boeien en met de personages heb ik verder ook niets. De hoofdrolspelers zijn allemaal norse mensen die vooral de dag door komen met schunnige grappen en door de hele dag zich zelf zielig te vinden, en tegelijktijdig superieur.

Toegegeven, de film voelt realistisch aan en het camerawerk is op bepaalde momenten zeer sterk. De film is stijlvol en op momenten grappig. Echter wil de film te vaak interessant doen door bijv. intellectuele verwijzingen te maken, iets wat niet vreemd is bij Woody’s werk, naast het elitaire geneuzel.

Ik had hier graag meer woorden aan vuil gemaakt maar de film lijkt wel op een grote soapaflevering. Ondanks de korte speelduur van 93 minuten vond ik het toch vrij moeilijk om mijn aandacht bij de film te houden. De personages zouden een relatie hebben maar ik voel nergens chemie tussen de twee. De film probeert zo nu en dan nog de vaart erin te houden door korte, luchtige scenes te tonen (kreeft scéne en de coke scéne), maar dit biedt helaas niet genoeg soelaas om de film te redden. Jammer.

Trailer:


Drugstore Cowboy (1989)
geregisseerd door Gus Van Sant
met Matt Dillon, Kelly Lynch en Heather Graham

8 / 10, gezien op 20 juni

Synopsis:
Bob (Matt Dillon) is de leider van een groep junkies die het land rondreizen en apotheken beroven om zo aan hun drugs te komen. Wanneer één van de jonge verslaafden overlijdt aan een overdosis, moet Bob bepalen hoe ze verder moeten gaan.

Korte recensie:
Deze film volgt, net als de zojuist besproken film ‘Annie Hall’, het leven van bepaalde personages. In tegenstelling tot ‘Annie Hall’ vond ik dit wel een erg vermakelijke film. De film krijgt een goede inleiding door een scéne in de lokale apotheek. We weten gelijk wie de personages zijn en wat hun kijk op het leven is.

Lekker zweverige scenes die niet té serieus genomen moeten worden. Realistisch zelfs wel. Deze film is heel toegankelijk en laat denk ik een vrij realistisch beeld zien van junkies. Het is visueel allemaal goed in beeld gebracht en het is leuk om sommige acteurs in hun jonge jaren te zien.

Een dosis gezonde spanning wanneer er bijvoorbeeld onderhandelingen tussen leveranciers plaats vinden, maar ook ruimte voor de nodige humor. Er zijn genoeg gebeurtenissen in deze film die op zichzelf staand heel interessant zijn en deze worden allemaal zonder al te veel sensatie in beeld gebracht. Zeker een pluspunt.

Het feel-good gedeelte van deze film is ook prima te pruimen en je krijgt zelfs medelijden met de personages. Diep van binnen zijn het aardige mensen, ze zijn alleen verzeild geraakt in een wereld van wiet en coke. Overall een prima film, lekker luchtig en makkelijk weg te kijken.

Trailer:


Menace II Society (1993)
geregisseerd door Albert Hughes en Allen Hughes
met Tyrin Turner, Larenz Tate en Jada Pinkett

7 / 10, gezien op 21 juni

Synopsis:
De jonge Caine Lawson is opgegroeid in de achterbuurten van Los Angeles. Hij raakt door z’n vriend O-Dog steeds vaker betrokken bij criminaliteit. Hij raakt tegen z’n wil steeds dieper in een vicieuze cirkel van geweld en criminaliteit. Z’n vriendin Ronnie en haar zoontje Anthony doen hem echter in zien dat hij dit leven wil ontvluchten.

Korte recensie:
Ik weet niet waarom, maar deze film deed mij sterk denken aan het briljante ‘Fruitvale Station’.

Ok. On-topic. Deze film laat goed zien hoe het eraan toe gaat in de zogenaamde achterstandswijken. Al snel krijgen we dingen als moord, berovingen en drugs voorgeschoteld op beeld waarbij bijvoorbeeld ook kinderen betrokken zijn. De film is ruw en rauw. Er zit genoeg actie in deze film en de film begint al met een sterke openingsscene van een beroving in de lokale supermarkt.

Laten we eerlijk zijn. We hebben dit soort films al eerder gezien, heel erg vaak zelfs. En ja. De film leunt tegen het voorspelbare aan, maar tegelijktijdig is deze film ook krachtig. Het einde draagt hier zeker een steentje aan bij, evenals het feit dat de hoofdrolspeler een kind heeft waarbij moeder duidelijk alles op alles stelt om te voorkomen dat haar zoon later een junkie / moordenaar gaat worden.

De acteerprestaties zijn nergens bijzonder, maar slecht zijn ze zeker niet. Zeker acteur Larenz Tate doet het bijzonder goed met een leeftijd van 18 jaar gedurende het schieten van deze film. Ik ben ook zeer zeker te spreken over het feit dat deze film geen hiphop nummers aandoet. Dat zou immers veel te cliché zijn geweest.

De film leunt vooral op de vriendschappen tussen de personages en zetten dit ook sterk weg. Sommige dingen waren wel opvallend zoals de succesvolle grootouders van een personage. Deze grootouders waren welgesteld, sterk gelovig en waren 100% tegenstander van geweld. De manier waarop ze hun kleinzoon behandelen staat echter scheef in vergelijking met hoe dit in een echte situatie zou zijn.

Ook de omgevingen hadden misschien wat beter gekozen kunnen worden. Voor achterstandswijken betreft het bijzonder mooie en ruime huizen en zien de straten er redelijk veilig en goed uit. Overall is deze film toch wel een aanrader, al is het maar omdat je deze film makkelijk in 1 zit weg kunt kijken zonder al teveel op te moeten letten.

Trailer:


[REC] (2007)
geregisseerd door Jaume Balagueró en Paco Plaza
met Manuela Velasco, Vicente Gil en Ferran Terraza

9 / 10, (opnieuw gezien) op 22 juni

Synopsis:
Een jonge tv-journaliste en haar cameraman lopen mee met de lokale brandweer. Op een nacht moet de brandweer een oude vrouw redden, die in een appartementengebouw vast lijkt te zitten. Maar wat in eerste instantie op een doodnormale routineklus lijkt, begint langzamerhand te veranderen in een gruwelijke en duistere nachtmerrie.

Korte recensie:
Ah, yes. Een van mijn favoriete films van de afgelopen jaren, maar ook zeker allertijden. In spanning heb ik de afgelopen jaren zitten wachten op de vervolgen die helaas nooit in Nederland op het witte doek zijn verschenen. Het is spijtig om te zien dat deel 3 zo’n drama was, maar ik ben een van de weinige personen die genoten heeft van het 4e, tevens laatste deel.

Maar goed, even terug naar deel 1. We hadden onze laatste Engels les van het jaar en dus mochten we een film kijken. Ik had gekeken naar films die volledig afgekeken zouden kunnen worden in de les, dus een korte speelduur. De film [REC] viel prima in de lestijd omdat deze film slechts 1 uur en 10 minuten duurt.

Ik heb deze film al zeker 5x gezien en nog steeds blijft de film ijzersterk. Ik vind het briljant dat deze film gefilmd is met slechts 1 camera. We volgen de film letterlijk vanuit het beeld van de camera en de cameraman. De cameraman zelf heeft ook een rol in de film, zo zien we vaker dat de personages in de film tegen de cameraman praten.

De film weet goed spanning op te bouwen en laat ons in onwetendheid over het feit wat er gebeurd is in het flatgebouw waarin de mensen opgesloten zitten. Het voelt allemaal heel realistisch, al zijn zombies natuurlijk niet helemaal natuurgetrouw 😉

Geen bekende acteurs, geen soundtrack, geen camera-angels, en niet Engelstalig gesproken. Het is bijzonder knap om zonder deze ingrediënten een film zoals deze te kunnen maken. Het verhaal heeft geen diepgang, maar dat hoeft ook niet om de film sappig te houden. Immers hebben we een tweede deel gekregen waarin de gebeurtenissen van deel 1 uitgelegd worden.

De Spaanse taal leent zich heel makkelijk voor paniek door het snelle praten en het vele schreeuwen. De schrikmomenten in deze film zijn effectief en zeker onvoorspelbaar. Er zit lekker veel gore in deze film en de personages zijn heel divers. Het concept is gewoon fris en dit zorgt ervoor dat we hiermee eindelijk weer eens een goede moderne horrorfilm hebben gekregen. Eentje die zich mag meten met andere cultfilms. Ja, dat vind ik echt.

Trailer:


This is Spinal Tap (1984)
geregisseerd door Rob Reiner
met Rob Reiner, Michael McKean en Christopher Guest

6.5 / 10, gezien op 22 juni

Synopsis:
De Amerikaanse comeback-tournee van de fictieve rockband Spinal Tap (door fans aangeprezen als de luidste heavy metal band van het Verenigd Koninkrijk) is het onderwerp van deze zogenaamde docu van Rob Reiner. Reiner zelf introduceert de film met een uitgestreken gezicht: ‘Ik wou de beelden vastleggen, de geluiden, de geuren van een hardwerkende rockgroep. En die kreeg ik. Maar ik kreeg meer, veel meer. Maar genoeg gekletst, let’s boogie.’

Korte recensie:
Ik ben in slaap gevallen onder deze film. Sorry.

Nee, sorry. Even serieus. Vorige maand schreef ik al over werken van Rob Reiner en deze maand is wederom een film van deze regisseur aan de beurt. Dit keer betreft het een mockumentary. We volgen een band tijdens hun gloriedagen en daarna naar hun verval. Een interessant concept, maar helaas wordt er tijdens deze film vrij weinig mee gedaan.

De personages worden te overdreven weggezet en voldoen typisch aan het stereotype rockster. De film wordt grotendeels vervult door leuke muzikale prestaties, en dat is misschien dan ook wel iets waar deze film op moet leunen. Qua verhaal is er eigenlijk vrij weinig aan de hand. Verder dan een afgekeurd cd-hoesje komen we eigenlijk niet.

Er zitten genoeg humoristische fragmenten in deze film (‘’This one goes to eleven.’’) maar het is niet genoeg om de film te redden. De personages zijn zeker leuk om naar te kijken maar het verhaal weet eigenlijk vrij weinig te bieden. Het is wederom een dag uit het leven van..

De montage is wel lekker strak en zorgt voor een lekker vlot tempo. De muzikale scenes klinken best lekker en de film ademt ook goed het idee van een documentaire uit. Het lijkt wel of deze een parodie ergens op is. Iets waar je je vinger niet op kunt plaatsen.

Leuk om gezien te hebben, maar niet iets wat je bij gaat blijven.

Trailer:


Submarine (2010)
geregisseerd door Richard Ayoade
met Craig Roberts, Yasmin Paige en Sally Hawkins

8 / 10, gezien op 24 juni

Synopsis:
We ontmoeten de vijftienjarige Oliver Tate. In zijn hoofd is hij een genie, in realiteit is hij sociaal onberekenbaar en niet populair. Deze zomer heeft hij als doel om zijn maagdelijkheid kwijt te raken en het huwelijk van zijn ouders te redden. Zijn moeder staat namelijk op het punt er vandoor te gaan met haar buurman.

Korte recensie:
Laat ik allereerst even voorop stellen dat de bovenstaande synopsis helemaal nergens over gaat en vrijwel geen betrekking heeft tot de film. Ik weet niet wie die synopsis verzonnen heeft, maar jongens.. deze film gaat eigenlijk over alles, behalve over datgene wat omschreven is in de synopsis.

We maken kennis met de 15 jarige Oliver Tate. Een sociale outcast die het liefst zo min mogelijk contact heeft met de buitenwereld. Het is een buitenbeentje en thuis is de situatie ook niet ideaal. Zijn ouders staan, zoals wel omschreven in de synopsis, op het punt om te scheiden. De moeder wil er vandoor gaan met een therapeut en vaders vindt alles wel welletjes geweest en stort zich liever op zijn hobby’s en zijn werk.

Ondertussen krijgt de onzekere Oliver een relatie met een meisje die 360 graden anders is dan Oliver zelf. Het onbevreesde meisje die geen f*ck geeft over wat mensen van haar denken. Het meisje dat pest, plaagt en doet waar ze zin in heeft.

Deze film doet het kernpunt karakterontwikkeling heel goed. We zien alle personages groeien gedurende de film en we krijgen een inkijkje in hun leven. De jonge cast is zeer overtuigend en de situatie voelt realistisch aan. Er is een subtiele laag aan zwarte humor en het werkt bijzonder goed dat personage Jordana haar zelf blijft en niet een braaf meisje wordt.

Heerlijke cinematography en een goede soundtrack. Goed acteerwerk en verfrissend. Op het einde na was ik weggeblazen. Jongens.. durf eens risico te nemen met eindes!

Trailer:


Central Intelligence (2016)
geregisseerd door Rawson Marshall Thurber
met Dwayne Johnson, Kevin Hart en Aaron Paul

7 / 10, gezien op 25 juni

Synopsis:
Bob (Dwayne Johnson), een man die vroeger als nerd met overgewicht gepest werd op school, is inmiddels opgegroeid tot een CIA agent met een indrukwekkend fysiek voorkomen. Bob besluit naar een klasreünie te gaan, waar hij Calvin (Kevin Hart) tegen het lijf loopt. Calvin was vroeger de grote man op school en is momenteel werkzaam als accountant. Wanneer enkele criminelen het vervolgens op Bob voorzien hebben, roept hij de hulp van Calvin in hem te assisteren in een geheime missie om zijn naam te zuiveren.

Korte recensie:
Situatie. 22:15 *appje krijgt*
Zin om naar de bioscoop te gaan? Jow. Wat draait er? Ehm, een of andere film om 22:45. Ok. Let’s do this!

*aankomt* *achter in rij aansluit*
Ondertussen schenkt het vaste personeel van Foroxity alvast mijn biertje in en zet mijn bak met nachos al klaar, terwijl ik rustig achteraan in de rij aan het wachten ben. ”Hey, voor wie is dit?” ”Voor die jongen daar.” Ah, we zijn weer thuis. Toppertjes Foroxity!

TBH. Ik had lage verwachtingen van deze film toen ik de trailer, de cast en de synopsis las. Maar het is mij volledig meegevallen. Het plot is nergens origineel of vernieuwend en het verhaal is flinterdun. Er bevinden zich rare plotwendingen in het verhaal en de personages voegen eigenlijk weinig toe aan de film.

Toch maakt de chemie tussen de twee hoofdrolspelers de film. Ze lijken wel real-life buddy’s en er is ook een goede mix van humor en actie aanwezig, waarbij de humor niet over de top gaat. De film duurt ruim twee uur, maar ik heb totaal geen problemen ondervonden met deze speelduur. Mogelijk was deze film een stuk moeilijker geweest om doorheen te komen op een doordeweekse dag, of bij een voorstelling wat eerder op de avond.

Nee, dit is zo’n film waarbij je achteruit in je stoel moet gaan liggen, een biertje erbij en vooral even nergens aan denken. Ga gewoon genieten van wat laagdrempelig entertainment en je bent al snel tevreden met deze film! Nergens té flauw, wel lekker snel tempo.

Trailer:


Leuk artikel? Delen is gratis...
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on Google+
Google+
Share on Tumblr
Tumblr
Share on Reddit
Reddit