Filmrecensies – Week 43 (korte recensies)
25 oktober 2015
0

Allereerst, even wat uitleg over deze artikelen:
(letterlijk 1-op-1 gekopieerd van mijn voorgaande artikel)

Zoals jullie wellicht weten ben ik vrijwel iedere week te vinden in mijn huis ehm bij de bioscoop Foroxity in Roermond. Wekelijks nieuwe films uitchecken en thuis oude films nog eens herbeleven. Maar ook zoeken naar prestigieuze films, arthouse of indië films is mij niet vreemd. Ik kijk tientallen films per maand en vaak zou ik in het kort willen vertellen over wat ik van een film vind. Dit doe ik dan ook via Twitter, maar ja.. 140 tekens + het feit dat je mensen niet lastig wil vallen met jouw hobby. Over lang niet alle films valt een A4’tje vol te praten, of genoeg over te vertellen zonder het verhaal te spoilen, maar je wil toch kort behandelen waarom deze film nou zó tof is, of waarom je deze film absoluut moet mijden. Wat ga ik doen? Nou, korte recensies schrijven van films die ik per week kijk. Het zou goed kunnen dat er weken lang geen reviews verschijnen, en dan weer een shitload. Leest iemand mijn recensies? Nee. Maakt mij dat wat uit? (stiekem) Nee.

Maar soit. Tijd om af te trappen met de films van week 40. De films van week 43 dus.


Relatos Salvajes – Damián Szifrón – 2014
met Rita Cortese, Ricardo Darín en Nancy Dupláa
bekeken op 18 oktober 2015

Relatos Salvajes
Ik beoordeel deze film met een 8,0 / 10. (Gemiddelde rating: 8,2 met 58.314 stemmen)

Synopsis:
De film vertelt zes korte, komische verhalen, vol verrassende plotwendingen. Thematisch hebben de verhalen gemeen dat ze gaan over wraak, over hoe alledaagse mensen de controle kunnen verliezen als ze worden gedwarsboomd in hun leven. Zwartkomische thriller uit Argentinië, waarin de wraakzuchtige fantasieën van verschillende personages worden botgevierd

Wat is er voor nodig om jou te doen knappen en je meest wraakzuchtige fantasieën naar de oppervlakte te laten komen? Een overspelige echtgenoot? Een waardeloze medeweggebruiker? In een serie wilde, absurde en komische verhalen is te zien tot welke barbaarse acties mensen in staat kunnen zijn wanneer het kookpunt wordt bereikt.

Deze komische thriller is een Argentijns Spaanse co-productie met Pedro Almodóvar en werd geselecteerd voor de Officiële Competitie van het Cannes Filmfestival 2014 en genomineerd voor een Oscar voor beste buitenlandse film.

Mijn mening:
Zoals al eerder genoemd behandeld deze film 6 korte verhaaltjes, waarvan 1 een opwarmer is voor de rest van de film. We krijgen het verhaal te zien van een vliegtuig, vol met mensen, die gek genoeg allemaal een band hebben met elkaar. Zonder te spoilen valt hier niet veel meer over te vertellen. In het tweede verhaal zien we een serveerster werken in een restaurant waar een oude bekende van haar binnen komt lopen. Het verleden tussen deze twee zorgt echter voor een bizarre situatie. Het derde verhaal laat een zakenman zien die lastig wordt gevallen door een medeweggebruiker. De zakenman krijgt echter een lekke band en als snel duikt de wegpiraat weer op. Het vierde verhaal vertelt het verhaal van een man die meerdere keren zijn auto weggesleept ziet worden voor zijn ogen. De onenigheid tussen de instantie die hiervoor zorgt en de man zorgt al snel voor spanningen. Het vijfde verhaal vertelt over een rijkeluiszoon die dronken een ongeluk veroorzaakt om vervolgens door te rijden. Alles is te koop, toch? Het laatste verhaal speelt zich af op een bruiloft. De bruid komt erachter dat haar nieuwe man er een minnares op na houdt, die tevens op de bruiloft aanwezig is. Spanning alom.

In alle verhalen is er een grote spanningsboog aanwezig. Voornamelijk omdat je geen idee hebt wat er staat te gebeuren. Het eerste verhaal vond ik erg simplistisch uitgevoerd, maar dat valt wellicht te wijten aan het feit dat dit verhaal de rest van de film uitlegt. Het tweede verhaal daarentegen was al weer wat sterker, al waren de keuzes van de karakters een beetje apart. Maar goed, de verhalen zijn niet al te logisch en is voornamelijk fictie, al zouden deze gebeurtenissen zich goed kunnen afspelen in het echte leven. Het derde verhaal vond ik nog het sterkst en (gek genoeg) het meest realistisch. Heb je de film gezien, dan begrijp je vast wat ik bedoel. Het acteerwerk is top-notch, maar vooral de opbouw is briljant. We zien iets kleins uitbloeien naar een grote climax. Het zou zonde zijn hier nog meer over te vertellen. Het vierde verhaal symboliseert op een mooie wijze hoe zelfs de meest normale, en rustig mensen, de gekste dingen kunnen doen. Het vijfde verhaal is ook sterk en toont goed de rol van geld in de huidige maatschappij, wel jammer is het feit dat de zoon die het ongeluk veroorzaakt heeft, grotendeels buiten schot wordt gelaten. Het laatste verhaal is leuk, voornamelijk omdat het ronduit grappig is. De bruidegom probeert ervoor te zorgen dat niemand de situatie opmerkt, de bruid zelf doet er echter alles aan om aandacht te trekken, en tja. Dat loopt nogal snel uit de hand. Zeker wanneer we op de top van een hoog flatgebouw staan …

Het acteerwerk is over de hele film gezien prima, en de film is gemakkelijk te volgen, zelfs als de verhalen los bekeken worden. De film is luchtig en het tempo zit er goed in, zo duurt één verhaaltje ongeveer 20 minuten. In deze 20 minuten zien we doodnormale situaties opbloeien naar grootste gebeurtenissen. Erg knap. Ik zou graag meer willen vertellen maar er valt niets over deze film te zeggen zonder dingen te verklappen. Waar ik wel meteen aan moest denken. ”Kan er niet gewoon een YouTube kanaal komen die iedere maand een dergelijk 20 minuten durend verhaaltje uploadt en dat dan jarenlang.”


Cannibal Holocaust – Ruggero Deodato – 1980
met Robert Kerman, Francesca Ciardi en Perry Pirkanen
bekeken op 20 oktober 2015

Probeer maar eens een meer smakelijk plaatje te vinden voor deze film.
Probeer maar eens een smakelijker (is dat een woord?) plaatje te vinden voor deze film. Ik beoordeel deze film met een 5,0 / 10. (Gemiddelde rating: 6,0 met 36.014 stemmen)

Synopsis:
Een groep jonge journalisten gaat op expeditie naar het Amazone-gebied om een documentaire te maken over de laatst nog overgebleven stammen die kannibalisme bedrijven. De groep verdwijnt spoorloos. Twee maanden na hun vertrek wordt een reddingsteam gestuurd onder leiding van professor Monroe. Deze komt in contact met twee rivaliserende stammen, hun schokkende levenswijze en barbaarse rituelen. Al spoedig ontdekt Monroe de stoffelijke resten van de vermisten en vindt hij bij een van de stammen filmmateriaal.

Mijn mening:
Ok. First things first. Ik wil het even in het kort hebben over de marketing en het maken van deze film zelf. De beelden die je in de film ziet werden namelijk in 1980 als echt gezien. De marketingcampagne van de film en de regisseur deden de mensen geloven dat deze film echte beelden liet zien van een filmcrew die voor de camera vermoord werden (nee, dat was geen spoiler). En ja, we zien daadwerkelijk echte moorden op het scherm gebeuren, de dieren in de film werden namelijk in deze echt vermoord voor het oog van de camera. Geen special effecten, nee, rauwe beelden van dieren die hun laatste momenten beleefden. De meningen hierover waren verdeeld. Enerzijds is het natuurlijk walgelijk en ziek om dieren te vermoorden om een film te maken, terwijl de regisseur het volgende erover te zeggen had: ”Als de dieren niet vermoord waren voor de camera, dan hadden de kannibalen ze alsnog vermoord en opgegeten, alleen dan niet voor de camera.” We zien de dieren dus ook direct na de dood opgegeten worden door de stamleden. Maar goed, om even terug te komen op het feit dat mensen dachten dat de acteurs echt overleden waren. De regisseur had contracten afgesloten met de crew, ze zouden zich een jaar lang niet laten zien, en verhuisden naar het buitenland met een andere identiteit. Toen de regisseur echter voor de rechter moest verschijnen voor het maken van een snuff-film, moesten de acteurs zich wel laten zien.

Even over de film zelf dan. Ik moet zeggen dat ik de film helemaal niet zo goed vind zoals vele recensies mij doen geloven. Sure, de beelden zijn rauw en het idee erachter is allesbehalve plezierig, maar ik vond de beelden niet sterk. De beelden waren (logischerwijs) amateuristisch gefilmd en hierdoor moesten we doen geloven dat de beelden echt waren. In 1980 was dit misschien geloofwaardig maar in 2015 werkt dat helaas niet meer. (Wat zou het toch een mooie tijd zijn om in de jaren 70-80 te leven en de meest geweldige horrorfilms (Exorcist, Halloween, Texas Chainsaw Massacre etc.) op het witte doek te zien verschijnen.) Verder is er weinig van een verhaal aanwezig, wat ook weer logisch is, want het draait natuurlijk puur om de schokkende beelden.

Al met al vond ik de film niet bijzonder. Dat de dieren vermoord werden voor het oog van de camera was naar mijn idee volledig overbodig en had gewoon niet in de film moeten zitten, maar dat terzijde. De acteurs spelen onnatuurlijk naar mijn idee, ondanks dat ze over moeten doen komen als doodnormale mensen die een reportage gaan schieten in de jungle. Het schokkende effect was ook niet zozeer aanwezig bij mij. Dat kan komen door het tijdsbestek waarin we leven, of vanwege het feit dat ik wel vaker dergelijke films bekijk. Wat overigens dan wel weer knap is, in mijn vorige verhaaltje behandelde ik een romantische komedie, en nu zitten we bij een film over mensen die opgegeten worden. Diverse filmsmaak zullen we maar zeggen.

Ik zou zeggen, ga dit checken als je de achtergrond van deze film interessant vindt. Wil je zelf ervaren waarom mensen zo geschokt waren, ga dit dan kijken. Anders zou ik deze film lekker links laten liggen.

Overigens, komende zaterdag naar de eenmalige (nacht)-voorstelling van ‘The Green Inferno‘, de nieuwe kannibalen film van Eli Roth (Knock, Knock).
HYPE!


Paranormal Activity: The Ghost Dimension – Gregory Plotkin – 2015
met Chris J. Murray, Brit Shaw en Ivy George
bekeken op 22 oktober 2015

Ik beoordeel deze film met een 5,0 / 10. (Gemiddelde rating: 4,6 met 1280 stemmen)
Ik beoordeel deze film met een 5,0 / 10. (Gemiddelde rating: 4,6 met 1280 stemmen)

Synopsis:
De familie Fleeges, bestaande uit vader Ryan, moeder Emily en hun jonge dochter Leila, verhuist naar een nieuwe woning. In de garage ontdekken ze een videocamera en een doos met videobanden. Als ze door de lens van de camera kijken beginnen ze de paranormale activiteiten die zich rond hen afspelen te zien, met inbegrip van de wederopstanding van de jonge Kristi en Katie.

Mijn mening:
Laat ik eerlijk zijn, ik vind de Paranormal Activity reeks leuk om te kijken. Matige horrorfilms met alle clichés van dien. Ok, fair enough. Deel 1 was fris, nieuw en zette een leuk verhaal neer. Combineer dat met het super acteerwerk van actrice Katie Featherston en zie daar, deel 1 was een succes. Goed, de film behaalde enorme winst t.o.v. de productiekosten en dus kon het niet uitblijven, er kwam een deel 2. Ook deze heb ik met veel plezier bekeken, het verhaal van deel 1 werd uitgediept en we kwamen meer te weten over de achtergrond van deeltje 1. Moving over naar deel 3 ….. het einde van de reeks. Maar écht. De filmreeks had moeten stoppen bij deel 2. Deel 3 was simpelweg hetzelfde verhaal vertellen, maar dan met kleine kinderen, want dat moet natuurlijk ”schokkender” zijn. Deel 4 wil ik niet meer over praten, en deel 5 was de grootste MTV wannabe ding horror film geval ooit in de geschiedenis van cinema. Really. Er is 3x niets meer over van deze reeks. En dan komen we aan bij het zesde deel van de reeks: The Ghost Dimension.

Laat ik allereerst eens beginnen met het feit dat ik deze film beter vond dat het voorgaande, 5e deel. Goed, dat was ook niet heel moeilijk. We volgen weer een vrolijk gezien (hoe cliché) die een camera vinden uit de jaren 80 (die overigens 16:9 1080p filmt, tja.) en gek genoeg zitten er weer geesten in het huis waarin ze wonen. We hebben natuurlijk weer een gek die alles wil filmen, en uiteraard hebben we weer een kind aanwezig die niet bang is voor geesten, maar wel voor een omvallend glas. Uiteraard krijgen we ook weer een flashback naar deel 1 van de reeks. Wat anders… en natuurlijk gaat alles pas mislopen zodra de camera’s aanstaan.

Goed, het is midden in de nacht en er zitten geesten in het huis. Dan ga je natuurlijk de lampen uit doen en drugs nemen. Je filmt spookjes en je vrouw gelooft je niet. Ga je dan de beelden laten zien aan je vrouw om haar te overtuigen? NEE NATUURLIJK NIET! Spookje geeft opdrachten aan kindje. Kindje wordt tegengehouden, spookje doet het zelf. Ghehehe.

Of zo’n situatie dat je ’s nachts de slaapkamer van je kind binnen gaat en ze zwarte smurrie uitkotst. Natuurlijk stop je haar dan gewoon terug in bed en bel je niet voor hulp. Maar hey, we zien dit dan wel in 3D, want dan zien we de jumpscares nóg minder aankomen.

Ik heb deze film met vrienden in de bioscoop bekeken en we zijn ons geen enkele keer geschrokken, de rij meiden achter ons kwamen niet meer bij van het lachen.
Het niveautje Dries Roelvink grappen was beter dan de gehele film. Maar goed, binnen anderhalf uur sta je weer buiten (dat is incl. aftiteling). Fair enough, de film was leuk voor tussendoor en ik wist dat ik bagger kon verwachten. Mijn verwachtingen kwamen uit en ik ben weer helemaal up-to-date met de Paranormal Activity reeks. Op naar het volgende deel! Want money rules the world. Bye.

Leuk artikel? Delen is gratis...
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on Google+
Google+
Share on Tumblr
Tumblr
Share on Reddit
Reddit