Recensie: The Hunger Games reeks (2012 – 2015)
18 november 2015
0

Iets minder dan 2 jaar geleden bekeek ik de film ‘The Hunger Games’ op Blu-Ray. Een filmreeks waarvan ik nooit gedacht had deze te kunnen waarderen, want laten we eerlijk zijn. Op het eerste oog komt de Hunger Games over als een typische tiener film. Een sterke vrouwelijke hoofdrol, de aanwezige liefdesproblematiek en een post-apocalyptische wereld, iets wat we de 2 jaar daaropvolgende jaren nog volop nagedaan hebben zien worden in films als ‘Divergent’, ‘The Maze Runner’ en misschien in wat mindere mate ‘Twilight’.

Maar wat zat ik er naast… Laat ik allereerst beginnen met het feit dat dankzij deze filmreeks Jennifer Lawrence mijn favoriete actrice, maar ook mijn favoriete celeberty / persoonlijkheid is geworden. Haar rol in ‘Winters Bone’ uit 2010 was al ijzersterk evenals haar vertolking van het personage ‘Tiffany’ in de film ‘Silver Linings Playbook’. Deze laatstgenoemde film werd gelijktijdig gereleased met ‘The Hunger Games’ en in minder dan 3 maanden was iedereen bekend met de naam ‘Jennifer Lawrence’. Ze werd overladen met awards en ze wist ondanks alles nog gewoon zich zelf te blijven, iets wat niet vaak voorkomt in Hollywood.

Maar goed, ik dwaal af. Even terug naar de film. Zoals ik al zei bekeek ik het eerste deel 2 jaar geleden. 2 dagen daarna bezocht ik de bioscoop om deel 2 te gaan kijken. Ik was hooked!
Het verhaal is verfrissend en de keuze van relatief onbekende acteurs is een schot in de roos geweest. Combineer dat met het succes van de bestaande boekenreeks en al snel is er een enorme fanbase achter deze franchise te vinden. Het is ontzettend knap anno 2015 een film te maken waarbij er duizenden mensen staan te springen bij de tientallen premières. Waarbij ieder zichzelf respecterende bioscoop een marathon heeft van 2 of 4 delen, en waarbij mensen zich in de gekste en tofste cosplays hijsen om zich in te kunnen leven in hun favoriete personage.

The Hunger Games heeft voor een gedragsverandering gezorgd in Hollywood. Er waren maar vrij weinig films met een sterke vrouwelijke hoofdrol. Hierop werd na de release van het eerste deel van deze franchise veel kritiek geuit. Mensen waren toe aan vernieuwing en vonden het verfrissend een sterke vrouwelijke hoofdrol te zien en voor vele jeugdige personen werd Katniss een voorbeeld.

In dit artikel ga ik alle 4 de films behandelen. De aanleiding is de marathon die ik vandaag bezocht heb. Vorig jaar had ik de tijd van mijn leven toen ik alle 3 de delen achter elkaar mocht zien. Ik liep met een grote grijns om 2 uur ’s nachts de bioscoop uit, samen met mijn vrienden. Nog geen week later besloot ik het meest recente deel nog maar eens te bekijken in de bioscoop, iets wat ik ook gedaan heb bij deel 2. Op het eerste originele deel na, heb ik dus alle delen meerdere malen bekeken in de bioscoop. Tja. Zo ben ik.


The Hunger Games (2012)

10

Over het eerste deel schreef ik al eens eerder een review. Mocht je geïnteresseerd zijn, kijk dan even hier. In het eerste deel maken we kennis met het personage Katniss Everdeen. Ze leeft in het Kapitool, bestaande uit 12 districten. Jaarlijks vindt er een ritueel gevecht plaats in het Kapitool. Een gevecht dat als symbool staat tegen het regime, een opstand. Mensen moeten blijven beseffen dat ze blij moeten zijn met hetgeen wat ze hebben, en niet stil moeten staan bij hetgeen wat ze niet hebben.

Het grootse televisie-evenement is een strijd tussen leven en dood. Per district worden er 2 personen gekozen om te vechten in een arena. In de eerste film (en dat is geen spoiler) wordt het zusje van Katniss uitgekozen om mee te vechten in de strijd. Onwetend en pas 12 jaar. Katniss biedt zich vrijwillig aan om in de plaats van haar zusje te gaan.

De kandidaten moeten zich presenteren aan het publiek en moeten sponsoren ervan overtuigen dat ze geliefd zijn bij het publiek, maar ook dat ze zich levend uit de arena weten te redden. De sponsoren kunnen diverse middelen verzorgen, denk hierbij aan water, wapens of medicijnen. De omgeving waarin de strijd zich afspeelt is natuurlijk gebouwd op sensatie. Bessen zijn dodelijk, willekeurig vinden er grote bosbranden plaats en behalve dat zijn ook kinderen van 12 niet te vertrouwen. Ook deze spelen met hun gevoelens in op de andere kandidaten in de hoop zo levend uit de arena te komen.

Ik kan vrij weinig over deze film vertellen zonder spoilers te droppen. Zonder dingen te verklappen, de film is om te beginnen ruim 2,5 uur lang. Echter weet de film op geen enkel moment te vervelen. Iedere minuut van de film gebeurd er wel een belangrijke gebeurtenis of wordt er informatie vrijgegeven die belangrijk is voor de resterende verloop van de film. We hebben een groot scala aan personages, en ieder personage is anders. De film trekt duidelijk een lijn tussen mensen die Katniss graag levend terug zien komen, en mensen die haar liever op een zo hard mogelijke manier het lootje zien leggen. De personages worden bijgestaan door hun mentoren en kledingcoaches. Maar verder krijgen wij ook informatie over de televisiepresentatoren van het evenement en zien we regelmatig een kijkje in het district van Katniss.

Het is pijnlijk om te zien wat de personages allemaal moeten doorstaan. Ze weten zelf maar al te goed dat iedereen dood moet gaan, behalve hun zelf. Er mag namelijk maar 1 overlevende zijn per editie. Tel hierbij op dat je 1 jongen hebt waarop je verliefd bent, en 1 jongen hebt waarvan je nog gevoelens hebt van vroeger.

De omgevingen zijn prachtig weergegeven. De film is duister in opzet terwijl de decors vaak ontzettend kleurrijk en vrolijk zijn. Dit maakt pijnlijk het beeld tussen welvarend en arm duidelijk. Visueel is de film prima, maar sommige scenes komen wat gemaakt over. Eerlijk gezegd is dit ook te begrijpen. Het is risicovol een enorm budget aan visuals in een nieuwe film te stoppen waarvan je niet weet hoe de film ontvangen gaat worden. Wel een minpuntje vind ik het schokkende camerawerk. De actiescenes zijn niet vloeiend gefilmd en hierdoor mis je veelal van de actie. Gelukkig is dit puntje aangepakt in de vervolgen.

De film eindigt uiteraard in een grote climax waarbij de sensatie voor de kijker centraal staat, de liefde die opgebloeid is tussen de 2 hoofdpersonen wordt tot het uiterste getest. Natuurlijk ga ik hier niet spoilen hoe het verhaal eindigt, maar het is goed om te zien dat de film zich niet te makkelijk van het einde afmaakt.

Kortom. De film is allesbehalve saai. De personages zijn heel divers en het verhaal is verfrissend. Het acteerwerk is ijzersterk, niet alleen van Jennifer Lawrence maar ook bijv. van Stanley Tucci, die in deze film de televisiepresentator Caesar Flickerman speelt. De film laat genoeg achter voor een vervolg.

Deel 1 krijgt een 7,5 van de 10.

The Hunger Games: Catching Fire (2013)

11

Op naar deeltje 2. We beginnen met een feitje, namelijk: ‘The Hunger Games 2: Catching Fire’ wist binnen één weekend 161 miljoen dollar binnen te slepen. Dit maakt het de op 3 na grootste filmopening ooit, destijds.

Goed, het feit dat deze film binnen no-time een enorm bedrag wist op te halen gaf wel aan dat fans verlangens hadden naar een vervolg op deel 1. Opmerkelijk is dat in mijn ogen deze sequel beter is dan het origneel. Iets wat niet al te vaak voor komt. In de lijst met de 1001 beste films ter wereld weet ‘The Hunger Games: Catching Fire’ een prima plek te scoren door op plaats 732 te eindigen. Kortom, het is niet die typische doorsnee film zoals ik verwacht had voorafgaand aan deel 1.

Maar goed.. deel 2 dus.

Het verhaal gaat verder waar deel 1 afsluit. Katniss Everdeen moet opnieuw deelnemen aan The Hunger Games. Ook Peeta Mellark (gespeeld door Josh Hutcherson) is weer van de partij. Katniss kampt met traumatische-stressproblemen, Peeta met een gebroken hart. De schijnrelatie om het leven van beide te redden blijkt zich niet over hun privéleven te hebben gespaard. De 2 kandidaten van District 12 worden (wederom) uitgekozen om mee te doen aan de 75e jubileum editie van The Hunger Games. De film maakt het in het begin al duidelijk. Deel 1 was kinderspel, deel 2 is waar het gaat gebeuren.

De regie is ditmaal in handen van Francis Lawrence (nee, geen familie van Jennifer Lawrence). De film is binnen anderhalf jaar geproduceerd, de regiewissel doet niets af aan de kwaliteit van de film. We beginnen ruim een uur met een voorbeschouwing. We zien Katniss problemen hebben met het leven. De verassende ontknoping van deel 1 heeft nogal wat los gemaakt in Panem. Al meteen in deze beginscènes wordt de film weer goed hervat door meteen aan te geven dat er geen medeleven mogelijk is.

[SPOILER]

Zo is er een scene waarin Katniss haar spijt bekent tegenover de dood van Rue, een 12 jarig meisje dat tijdens de voorgaande Hunger Games stierf voor haar ogen. Uit respect doet een toeschouwer zijn vingers omhoog en fluit de bekende melodie die Rue en Katniss gebruikte om onopvallend te communiceren. De man die medeleven betoond wordt voor de ogen van Katniss en Peeta neergeschoten. No mercy, de toon van de film is meteen gezet.

[EINDE SPOILER]

Er is een nieuwe spelleider en dus komen er ook nieuwe regels. Ditmaal zijn de tegenstanders niet willekeurige deelnemers uit districten. Nee, ditmaal zijn de winnaars van voorgaande editites aan de beurt. Slim, gevorderd en niet bang. De locatie is veel dynamischer, zo zijn er dieren die moorden, giftige gassen, tsunami’s en veel meer. De film weet in het 2e deel (ongeveer na +/- 60 minuten) je aandacht vast te houden door continu actiescenes te laten zien. Je ervaart de wreedheid waarin onschuldige mensen vermoord worden. Al dan niet met een reden.

Jennifer Lawrence bewijst wederom één van de beste actrices te zijn, haar personage is kwetsbaar, nuchter maar toch stoer. En dat wordt duidelijk vertolkt naar het beeld. Verdere personages zijn leuk, maar niet bijzonder genoeg om apart aandacht aan te besteden. De chemie tussen Peeta van Katniss spat echter wel van het scherm, een essentieel iets bij het verhaal van deze film.

Op visueel gebied is de film een stuk verbeterd ten opzichte van deel 1. Zo is het schokkerige camerabeeld weggelaten, en is er veel meer aandacht besteed aan de locaties waarin scenes plaatsvinden. Zo is er een prachtige scene waarin Katniss en Peeta de arena binnen treden met een groep paarden voorop. Groots, massaal. Prachtig vormgegeven. Ook het huis waarin het feest voorafgaande aan de Hunger Games plaatsvindt, is werkelijk waar prachtig ontworpen. Combineer dit met een bombastische soundtrack en het plaatje is af.

En dan het einde, dit einde maakte zoveel indruk op ons (vriendengroep) dat we er allemaal even stil van waren. Het eerste wat ik hoorde nadat de bioscoop lampen weer aangingen was ‘Een van de beste eindes ooit gezien’. Ik wil niet spoilen wat er gebeurd, maar dit einde zal je nog wel even bij staan. Ze hadden de film echter 3 minuten eerder mogen afbreken om de film nóg spannender te houden.

Conclusie: ‘The Hunger Games 2: Cathing Fire’ is groter, harder en dramatischer dan deel 1. De nieuwe opzet van het spel maakt de film weer interessant voor een nieuw deel. Nieuwe en oude personages geven een leuke twist aan het verhaal. Jennifer Lawrence speelt weer geweldig, en de climax waarin de film eindigt geeft je genoeg stof tot nadenken.

Deel 2 krijgt een 8,5 van de 10.

The Hunger Games: Mockingjay – Part 1 (2014)

12

Huppakee. 00:00 ’s nachts, tijd om de marathon voort te zetten met deel 3. Met een vers bord rijst met kroepoek op, 2 films achter de rug en ontelbare bekers cola op (want ja, iemand moet de BOB zijn als er ’s nachts geen bussen rijden) gaan we verder naar het 3e deel uit deze franchise, of eigenlijk het laatste deel, maar dan weer opgesplitst in 2 delen. Begrijpt u het nog?

Laat ik allereerst even beginnen met het feit dat deze film precies was wat ik verwachtte. Net als bij andere grote films wordt het laatste deel weleens opgesplitst in 2 delen, zo ook bij de Hunger Games. En zoals verwacht was het 1e deel van het einde voornamelijk opbouwen naar het einde toe, de gebeurtenissen uit de voorgaande films herhalen, en de karakters nog eenmaal goed uitlichten.

De film krijgt dan ook een 6,3 gemiddeld op het internet. Toch een flink stuk lager dan het voorgaande deel die belandde bij de 1001 beste films allertijden met een gemiddelde van 7,5. Maar goed. De film moet dan ook opbouwen naar het einde van de reeks. De losse eindjes moeten alvast voorzichtig aan elkaar geknoopt worden en er moeten plot-gaten worden bedacht voor een grote climax. De films uit deze franchise zijn sowieso niet te bekijken als losse delen, enkel als geheel. Ik ben dan ook van mening dat het niet erg is dat deze film niet altijd even sterk weet te overtuigen.

Het verhaal gaat enkele dagen (?) verder dan waar deel 2 eindigt. We zien Katniss opgesloten zitten door een ondergronds verzet die haar willen gebruiken als het gezicht van de revolutie. Er is niets meer over van het thuisdistrict waar Katniss ooit woonde. Peeta is gevangen genomen door de vijand. Katniss moet instemmen met het feit dat ze gebruikt wordt als voorbeeld, als een gezicht voor de revolutie. Ze voert een toneelstuk op, alles om ervoor te zorgen dat ze Peeta en haar district kan redden.

Ze wordt met een cameraploeg naar oorlogsgebieden gestuurd. De beelden worden getoond aan de andere districten zodat deze in opstand komen. Peeta is ondertussen bij de vijand de oorlog aan het verklaren tegen zijn eigen wil, of toch niet?

Dit deel bevat geen enkele minuut van de Hongerspelen zelf. Er is weinig actie aanwezig in de film en omdat de inwoners van de districten opgesloten zijn, zijn ook de locaties weinig spannend. De film moet vooral leunen op de emotionele momenten, ondersteund door muzikale begeleiding van Jennifer Lawrence. Personages worden aan elkaar gekoppeld omdat ze samen zullen moeten overleven.

Persoonlijk vind ik de stijl van deze film minder dan de voorgaande delen. Het verhaal begint complexer te worden, maar dit is niet erg, want er zijn toch middelen nodig om het geheel nog fris te houden, echter is ook dit deel weer ruim 2,5 uur lang, en het ontbreken van actiescènes is stiekem toch best wel een gemis. Echter zijn de acteerprestaties nog altijd bovengemiddeld en is de sfeer van de voorgaande films nog lichtelijk aanwezig.

De opbouw naar een 2e deel is gemaakt, wat gaat de epische conclusie worden?
Ik kom er 17 november 2015 achter.

Deel 3 krijgt een 7,0 van de 10.

 The Hunger Games: Mockingjay – Part 2 (2015)

13

 Het is 00:30 op het moment dat ik dit artikel afmaak. Spijtig, want vorig jaar waren wij tijdens de Hunger Games marathon pas om 3 uur ’s nachts klaar. Iets wat voor mij de ervaring toch nét een stukje beter maakt, maar soit. Ik kom net terug (samen met mijn vrienden) van de Hunger Games marathon waar ook het laatste, afsluitende deel vertoond wordt. En wat kan ik hierop zeggen?

Laat ik allereerst beginnen met het feit dat ‘The Hunger Games’ franchise misschien wel één van mijn favoriete film franchises is geweest van de afgelopen jaren. De verhalen waren interessant, de cast was super en de sfeer van de film sprak mij ontzettend aan. Deprimerend, melancholisch maar toch vol met actie-momenten. Ik ga deze franchise zeker missen en net zoals vorig jaar met de marathon, lig ik in bed, een beetje depressed dat het over is. Overdreven? Nah. Ik kan mij nogal ontzettend inleven in films. I know, ik ben raar.

Maar goed. Heeft het laatste deel de franchise waardig afgesloten? Was deze film alles wat ik ervan verwachtte en kunnen we terug kijken op een serie waarvan ieder deel op zich zelf stond maar toch samen één verhaallijn wisten te brengen. Het antwoord is volmondig ja. Ik was onder de indruk van het laatste deel. Het bracht grotendeels alles wat ik verwachtte voorafgaand aan de film. Zo (eigen)wijs al ik ben heb ik alle verhaallijnen vermeden afgelopen jaar, heb ik geen enkele trailer gezien (behalve die voorbij kwam in de bioscoop) en heb ik express geen recensies gelezen.

Let op, de volgende recensie bevat spoilers!

Het laatste deel gaat net zoals alle voorgaande delen direct verder na de gebeurtenissen van het voorgaande deel. We zien Katniss nog steeds ondergronds zitten, samen met de overlevende inwoners van de districten. Haar eigen district is volledig weggevaagd van de kaart. Ruim 890 mensen wisten de ramp niet te overleven. Samen met de overgebleven inwoners besluit ze zich tegen president Snow te keren. Echter geeft hij en zijn Kapitool zich natuurlijk niet zo gemakkelijk gewonnen. Het was in het eerste deel van Mockingjay al duidelijk.. er komt een grote oorlog aan!

Laten we allereerst beginnen met het feit dat deze film in het eerste uur alle losse eindjes van de voorgaande delen aan elkaar knoopt. We krijgen eindelijk informatie over wat er precies aan de hand is en wie achter de hele situatie zit. De film neemt ruim de tijd en we zien in het eerste uur niet bizar veel Katniss Everdeen voorbij komen. Het lijkt wel alsof de film nog wat meer sympathie wil opbrengen voor de bijrollen, deze zullen namelijk mee gaan vechten in de oorlog.

Katniss zal een grote rol krijgen in de resterende speelduur van de film. Zij is het gezicht van de revolutie, maar gaat steeds meer en meer haar eigen plannen bedenken en uitvoeren. Ze voegt zich samen met personages uit de voorgaande delen, winnaars en overlevenden van de Hongerspelen. We maken ook kennis met een aantal nieuwe, frisse personages.

We volgen haar operatie naar het vermoorden van president Snow. Echter gaat dit natuurlijk niet zo gemakkelijk als gepland en de rebellen en de volgers van Snow hebben haar door. Ze komen in de film voor verschillende problemen te staan en dit deel is niet zuinig met het uitmoorden van mensen. Hoewel in de voorgaande delen je echt medeleven voelde wanneer een personage stierf, is dat in dit deel niet het geval. De toon van de film is er niet naar, maar bovendien is er ook niet genoeg tijd om te lang stil te staan bij deze gebeurtenissen.

Wat ik heerlijk vond aan deze reeks films is het gebrek aan humor. Het klinkt gek, maar deze films nemen je mee op een dramatische rit van emotionele momenten en wil graag een sombere toon er in houden. Iets wat ik ontzettend kan waarderen. De actiescènes in dit deel zijn leuk om te zien maar het geheel weet vrijwel nergens te verrassen. De plot-elementen zijn al vrij snel voorspelbaar en dat is jammer.

En dan komen we bij het einde aan van deze film. Eerlijk is eerlijk. Ik had veel meer spektakel verwacht. Een conflict tussen Katniss en president Snow blijft indirect uit. Later zal de film wel nog plaats maken voor een afsluitende scene van het laatst genoemde personage, maar deze scene is helaas ook weer een tikkeltje voorspelbaar. Overigens is het geheel wel prachtig geschoten en ondersteund de geweldige bombastische muziek het geheel treffend. Ik wil graag niet het einde van deze film verklappen maar dat ga ik toch doen. Verder lezen is dus op eigen risico.

Ik wil graag even meegeven dat ik het ontzettend jammer vind dat een grote confrontatie tussen Snow en Katniss uitblijft. We zien het zusje van Katniss sterven, mede door de actie van president Snow. Katniss lijkt er vrede mee te hebben en zet haar leven voort met de overgebleven mensen van haar district. We zien in een van de laatste scenes Katniss mentaal in elkaar storten in haar oude huis. En het klinkt ontzettend raar wat ik nu ga zeggen, maar ik had graag gezien dat Katniss op dat moment zelfmoord pleegde met de pil die ze nog had meegenomen. Haar personage heeft genoeg drama meegemaakt en vrijwel iedereen waarvan ze ooit hield is overleden, indirect door haar schuld hoewel ze hier zelf nooit voor gekozen heeft. Misschien was het ook beter geweest als zij vermoord werd door de rebellen.

De laatste grote scene is sterk maar daarna blijft de film nog ruim 20 minuten doorgaan om een einde te ontwikkelen. Jammer en onnodig. De film krijgt een soort happy-end mee, ondanks het feit dat vele personages de reis niet overleefd hebben. Ik had graag een emotioneel en dramatisch einde gezien en nu blijven we achter met mixed-feelings.

Al met al kijk ik terug op een geweldige franchise en prachtige momenten waarop ik samen met mijn vrienden in de bioscoop in één lange zit de verschillende delen bekeek. De sfeer was uniek en het melancholische past precies in mijn straatje van films. Laten we hopen dat er ooit nog een dergelijke franchise komt waarbij je wederom samen met je vrienden uren lang kunt genieten van één lange zit.

Ik zou wel willen huilen nu dat het over is (figuurlijk dan hé), maar ik weet.
Mocht er ooit nog een marathon komen, bijv. ter ere van het X aantal jaar bestaan van deze film, dan ben ik weer van de partij en ga ik met net zoveel plezier deze films terugkijken als het moment dat ik ze voor de eerste keer zag.

Suzanne Collins. Bedankt!

Deel 4 krijgt een 8,0 van de 10.
Leuk artikel? Delen is gratis...
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on Google+
Google+
Share on Tumblr
Tumblr
Share on Reddit
Reddit